J. R. Ward - "Korona wojny i cienia. Królestwa Kompasu. Tom 1"

Autor: J. R. Ward

Tytuł: Korona wojny i cienia. Królestwa Kompasu. Tom 1

Wydawnictwo: Nowe Strony [współpraca reklamowa]

Data wydania: 2026

Ilość stron: 676

Narracja: trzecioosobowa

Gatunek: fantasy z nutą romansu

Ocena: 6/10

Opis:

Pod osłoną nocy rodzą się namiętności, a imperia upadają.

Witaj w Królestwach Kompasu.

Fulcrum słabnie. Demony przenikają do świata śmiertelników, a po zapadnięciu zmroku wyruszają na łowy. Nikt nie jest bezpieczny, a zwłaszcza Sorrel. Jako sierota i wyrzutek całe życie spędziła w murach niewielkiej wioski, wykluczona z powodu mistycznych zdolności. Pragnie jedynie przetrwać… i może w końcu odnaleźć miejsce, które mogłaby nazwać domem. Lecz Los ma wobec niej inne plany.

Albowiem Sorrel została wybrana. I przeklęta.

Musi więc przemierzyć Manowce, by zwrócić królowej koronę i przekonać tę budzącą grozę władczynię, by ocaliła świat przed zagładą. Doskonale świadoma, że żadna z niej odważna bohaterka, Sorrel zawiera niebezpieczny układ z Mercem – mrocznym, apodyktycznym najemnikiem, znanym wyłącznie z bezwzględnego wykonywania swojego fachu.

Warunek? Musi spędzić w jego łóżku jedną niezapomnianą noc, a w zamian za to on bezpiecznie przeprowadzi ją przez dzikie ostępy.

Lecz Merc również skrywa własne sekrety.

Między nimi wybucha namiętność, wrogowie czają się na każdym kroku, a niebezpieczeństwo i zdrada grożą ze wszystkich stron.

Książka zawiera treści nieodpowiednie dla osób poniżej osiemnastego roku życia.

Recenzja:

Kiedy w głowie ma się taką mieszankę myśli, jak ja - trudno jednoznacznie ocenić książkę, ale ostatecznie oceniam ten tytuł na sześć na dziesięć gwiazdek i zaraz Wam po kolei wyszczególnię, co mi się podobało, a co mi się nie podobało, żebyście mieli pełny obraz sytuacji. Zdaję sobie sprawę, że to tylko moja opinia - więc wielu może podobać się bardziej, wielu może ta pozycja podobać się mniej. Jeśli jednak zaglądacie na ksiazkowir.pl, możecie wiedzieć (chociażby mniej więcej) czy mamy podobne gusta.

Sorrel długo ukrywała swoją prawdziwą naturę - że nie tyle jest w stanie uzdrawiać, co wręcz igrać ze śmiercią - a w świecie, w którym jej magia zostaje uznana wręcz za demoniczną (a ludzie ogromnie boją się demonów, które powoli uwalniają się z klatki, jaką stworzyła dla nich Zbawicielka), nasza główna bohaterka z jednej strony jest nienawidzona, a z drugiej: ludzie potrzebują jej zdolności.

Gdy prawda zostaje ujawniona, a ona wraz z najemnikiem - Mercem - ma wyruszyć w kierunku północy, dziewczyna nawet nie zdaje sobie sprawy, ile może ją to kosztować i jak będzie to niebezpieczne. Tyle, że jakoś Sorrel daje sobie radę pokonywać wszystkie przeszkody: jeździ na koniu, jakby się na nim urodziła, a pływanie (które wcześniej kojarzyło jej się tylko z możliwością utonięcia), teraz wydaje jej się świetną zabawą.

Tyle, że sama misja Sorrel nie może być świetną zabawą, skoro właściwie od niej i od jej działań ma zależeć to, czy sam Król Demonów nie zbierze na tyle dużych sił, by się uwolnić - bo oznaczałoby to koniec życia w świecie, jaki jest znany... Nie przeżyłby nikt oprócz mrocznej siły.

"Korona wojny i cienia. Królestwa Kompasu. Tom 1" to fantastyka z nutą romansu - ale w pewnym momencie odnosi się wrażenie, jakby romans był w to wszystko trochę bardziej wpisany niż powinien. Chociaż Merc za swoje usługi żąda wspólnej nocy - to właściwie Sorrel zdaje się mieć na jego punkcie jakąś obsesję i zdaje się w ciągu tych kilku dni zakochiwać w nim bardziej niż logika by podpowiadała. Szczególnie, że nie licząc jakichś akcji typu ucieczka czy walka, niewiele mają sposobności, żeby się bliżej poznać - a tym bardziej, żeby sobie od serca szczerze porozmawiać.

Mimo wszystko doceniam kreację świata zrobioną przez J.R. Ward - bo "Korona wojny i cienia. Królestwa Kompasu. Tom 1" ma naprawdę ciekawe uniwersum, a sam Merc wydaje mi się jedną z ciekawszych postaci, jakie ostatnio miałam okazję poznać. Tyle, że nasza główna bohaterka to już inny poziom - i inna kategoria - bo oprócz tego, że ma mnóstwo rozmyślań (co jeszcze jestem w stanie przeboleć), to okazuje się taką "Mary Sue" - czyli osobą, która jest w stanie bez większego wysiłku poradzić sobie w każdej sytuacji (i która praktycznie nie ma wad). Szczególnie duży nacisk na podobieństwo do takiej wyidealizowanej postaci mamy już na samym zakończeniu - które z jednej strony daje widoki na świetną fabułę opartą o wojnę z demonami - a z drugiej: Sorrel w jednej chwili jest jeszcze bardziej wyniesiona na piedestał.

Nie lubię za bardzo głównej bohaterki - nic dodać, nic ująć. Po takim zakończeniu, które miało za dużo tempa i za mało sensu, tym bardziej odnoszę wrażenie, że ta ujmująca Sorrel, którą miałam przez kilka pierwszych rozdziałów książki, gdzieś się ulotniła - i raczej już nie wróci.

Mimo wszystko chętnie poznałabym kontynuację - bo jestem ciekawa co J.R. Ward może jeszcze wymyślić. Miałam okazję czytać już inne książki tej autorki - i "Korona wojny i cienia. Królestwa Kompasu. Tom 1" naprawdę ma potencjał do tego, żeby stać się moją ulubioną serią spod jej ręki, ale czas pokaże, bo wiele zależy tu od tego, jak ostatecznie zostanie przedstawiona Sorrel (właściwie od tego w największej mierze zależy, czy książkę będzie dało się czytać - i czy wciągnie w swą historię - czy będzie ona raczej frustrować i irytować tym, że potencjał został zmarnowany poprzez zbytnie wyidealizowanie jednej osoby).

Mam też nadzieję, że niektóre przygody nabiorą więcej głębi - bo tutaj szczególnie kwestia przebijania pewnego przejścia przez bramę czy walka o rubin... No nie są to moje ulubione fragmenty - tak, jakby trochę zabrakło pomysłu i polotu pisarce. Uważam jednak, że wiele jest też scen (chociażby z odbierania porodu), które chwytają za serce.

Więc tak: mam dużo zmieszanych myśli i emocji dotyczących tej pozycji. Zadecydujecie więc sami, czy i Wy macie ochotę sięgnąć po "Korona wojny i cienia. Królestwa Kompasu. Tom 1", czy raczej nie jest to opowieść dla Was - i wolicie poszukać bardziej bezpiecznej opcji.