Roshani Chokshi - "Łabędzia córa"

Autor: Roshani Chokshi 

Tytuł: Łabędzia córa

Wydawnictwo: Galeria Książki [współpraca reklamowa]

Data wydania: 2026

Ilość stron: 376

Narracja: trzecioosobowa

Gatunek: romantasy

Ocena: 3,5/10

Opis:

Książę Arris wie, że małżeństwo oznacza wyrok śmierci. Przez jedno niefortunnie sformułowane życzenie rządy na Wyspie Malys od pokoleń może objąć tylko ten, kto zdobędzie serce i rękę następcy tronu – bez względu na to, czy wybranek to przeżyje. Jedyną szansą Arrisa na długie życie jest więc prawdziwa miłość.

Gdy rodzice ogłaszają turniej o jego rękę, do zamku przybywa tłum pięknych kandydatek. Arris nie potrafi jednak odróżnić, która z nich kieruje się miłością, a która żądzą władzy.

Ostatnią nadzieją księcia okazuje się Demelza, łabędzica veritas, która schroniła się w zamku, szukając azylu.

Dzięki swej pieśni dziewczyna ma moc poznania prawdy, toteż ci dwoje zawierają układ: Arris zapewni jej kryjówkę w zamian za pomoc w przejrzeniu intencji potencjalnych panien młodych.

Lecz gdy miłość i prawda splatają się tak nierozłącznie, nadchodzi czas, by zdecydować, co jest ważniejsze: samo przetrwanie czy pogoń za życiem wartym przeżycia.

Recenzja:

Jak widzicie, mam mega mieszane uczucia - i właśnie stąd się wzięła moja ocena. Przede wszystkim trudno mi jakoś nazwać książkę, którą teraz recenzuję, mianem romantasy. Dla mnie to taka baśń z elementami romansu - ale jednak dalej ten baśniowy klimat jest według mnie najbardziej widoczny. Roshani Chokshi zresztą też ma taki styl pisania, który właśnie pasuje bardziej do baśni niż do pełnych emocji i namiętności opowieści.

W tej książce już na samym początku dowiadujemy się, że matka głównej bohaterki - także łabędzica veritas - oddała swoje serce pewnemu czarownikowi, który to odebrał jej zdolność do przemiany, a raczej: to on dyktował, czy kobieta akurat przybierała formę łabędzia, czy człowieka. Można więc powiedzieć, że oprócz miłości, matka Demelzy czuła przez cały czas także strach i obawę co do swojego losu. A później złożyła jaja i wykluło się siedem córek - tylko, że jedna z nich nie miała łabędzich skrzydeł, a jej śpiew nie brzmiał magicznie, tylko raczej jak skrzek.

Siostry Damelzy miały jeden cel - ich ojciec w pewien sposób handlował je za jakieś cenne informacje, księgi, rękopisy. Zaś sama główna bohaterka dalej mieszkała z rodzicami, a jej głównym zadaniem było zdobywanie wiedzy, gdyż za bardzo różniła się od innych łabędzi veritas, aby móc być użyteczna w inny sposób. W pewnym momencie jednak jej matka, widząc, że może czyhać na nią niebezpieczeństwo ze strony jej własnego ojca, robi wszystko, by Demelza trafiła na zamek: jedyne miejsce, do którego jej ojciec nie miał wstępu.

Na zamku miał być akurat zorganizowany turniej, by młode dziewczęta mogły starać się o małżeństwo z księciem. Tyle, że i na nim była pewna klątwa - gdy wziął z kimś ślub, a ktoś wyrwał mu serce z piersi, on zamieniał się w drzewo, a jego małżonka zyskiwała pełnie władzy i całą potęgę. Książę Arris przez całe życie pragnął tylko poznać prawdziwej miłości i poczucia bezpieczeństwa, jakie widywał na co dzień u swoich rodziców - bo jego matka nie zabiła jego ojca. Tyle, że szansa na to, że Arrisowi uda się spełnić swoje cele i przeżyć, była niezwykle mała...

Nie spojlerując, "Łabędzia córa" jest właśnie napisana w taki sposób, że dla mnie to wszystko przypomina raczej baśń. Język nie jest taki prosty i lekki - definitywnie nie tego oczekuje się od książki, która wrzucona jest w księgarniach internetowych do kategorii romantasy. I oczywiście, jest tu wątek miłości - ale jest on nawet w baśniach dla dzieci. A naprawdę nie ma tu wielkich wybuchów pożądania i namiętności, które by były w stanie przekonać mnie do tego, że to romantasy. Szczególnie, gdy pomyślimy sobie o innych pozycjach z tego gatunku i będziemy chcieli zrobić jakiekolwiek porównanie.

Sama historia jest ciekawa - chociaż jeszcze zakończenie zostawiło we mnie pewien niesmak - ale ten specyficzny styl pisania autorki sprawia, że bez wątpienia wielu czytelników będzie miało ochotę rwać sobie włosy z głowy. Trzeba mieć świadomość, że trzeba w przypadku "Łabędzia córa" bardziej się skupiać na czytaniu i wykrzesać z siebie trochę więcej energii, by jednak w pełni wszystko zrozumieć i za wszystkim nadążyć.

Mam wrażenie, że "Łabędzia córa" łączy w sobie to, że miłość zawsze łączy się z pewną niepewnością - i jest to oczywiście prawda, ale myślę sobie, że za mocno zaakcentowano to, że może się także łączyć ze zbyt dużym strachem o własną wolność i o własne życie. Przynajmniej ja tak to momentami odbierałam, a obstawiam, że nie będę w tej kwestii osamotniona.

Piękne wydanie, twarda oprawa z obwolutą, do tego tasiemka... I treść, która mimo wszystko jest trochę niczym drzazga w palcu. Nie do końca się da o tej historii zapomnieć, bo bez wątpienia sama istota jak łabędź veritas jest dla mnie mega interesujący, ale też przedstawienie pewnych rzeczy mimo wszystko mnie nie urzekło w taki sposób, bym wprost napisała Wam, że musicie przeczytać. Napiszę więc inaczej - jeśli lubicie takie właśnie baśniowe, momentami przegadane pozycje, to wtedy sięgnijcie sobie po "Łabędzia córa" i sprawdźcie sobie, czy ten tytuł się Wam spodoba.

Jeśli jednak czujecie pewne wahanie związane z tym, że ta książka mogłaby się Wam nie spodoba, Galeria Książki ma mnóstwo innych wspaniałych tytułów (także tej autorki), które mogłyby Wam bardziej przypaść do gustu.

To co, jaka jest Wasza decyzja?