Tytuł:
Arion. Ścieżka Wybrańca
Autor:
Jakub Strzałkowiec
Wydawnictwo:
Novae Res
Rok
wydania: 2013
Liczba
stron: 378
Opis:
Nesko
w dniu swoich urodzin traci całą rodzinę. Znajdując pośród zgliszczy spalonej
wioski martwą matkę i ojca, czuje, że jego świat się zawalił. W tej
dramatycznej dla niego sytuacji z pomocą przychodzą mu wysokie elfy,
przygarniając chłopca. Nesko, żyjąc wśród elfów poznaje ich zwyczaje i staje
się jednym z nich. Powoli dochodzą pogłoski o zbliżającej się wojnie. Coraz
więcej osób mówi o powrocie Veliretha – czarnoksiężnika z południa, który
werbuje legiony strasznych kreatur, aby zniszczyć dobre rasy. Nesko w obliczu
śmiertelnego niebezpieczeństwa godzi się na przyjęcie karkołomnej misji…
„Arion
– ścieżka wybrańca” to powieść o przyjaźni, miłości, poświęceniu i wielkiemu
wyzwaniu na ziemiach spowitego wojną kontynentu Ev Xalqlar. Czy ścieżka
przeznaczenia powiedzie wybrańca ku zwycięstwu, czy też dokona się groźba
dawnej przepowiedni?
Recenzja:
Chciałabym, żeby Arion okazał się polskim
odpowiednikiem Eragona. Chciałabym napisać mu pochlebną recenzję, naprawdę. Przykro
mi zawieść autora, który jest zdaje się sympatycznym chłopakiem, ale niestety
książka mnie nie porwała (i to był eufemizm).
Zacznijmy od tego, że Jakub Strzałkowiec dopiero uczy
się pisać. I jak na moje oko jeszcze długa droga przed nim, by nauczył się
robić to naprawdę dobrze. W notce na końcu książki dziękuje swoim rodzicom – za
kupowanie książek fantasy, wydawnictwu – za to, że wydali mu książkę. Dziękuje
też swojej polonistce, bo jak pisze, na lekcjach polskiego powstało najwięcej
pomysłów do jego powieści, zapełniał nimi zeszyt, zamiast robić notatki. I
właśnie taka jest ta książka – pisana pod okiem pani od polskiego z liceum.
Jakub zmierzył się z problemem, który często pojawia
się u debiutantów – opisami. Jest ich całe mnóstwo, są zbyt szczegółowe i
niejednokrotnie nudne, niepotrzebne, niewnoszące niczego do fabuły. Dialogi nieszczególnie
błyskotliwe, bohaterowie podobni do siebie, dzielą się na złych i dobrych, bez
żadnych odcieni szarości.
Fabuła nie jest zbyt oryginalna, a porównanie do
Eragona samo się narzuca. Oto mamy chłopca, który traci całą rodzinę w dniu
urodzin. Sam uchodzi przed rozbójnikami, bo szczęśliwie w czasie napadu jest
akurat w lesie – jak się okazuje nie bez powodu, w końcu jest wybrańcem,
chłopcem z legend. Głupio byłoby, gdyby zginął razem z resztą rodziny, wtedy
nie byłoby o czym pisać książki. Nie mija kilka stron, jak pojawiają się elfy,
które przygarniają wybrańca i biorą go na wychowanie. Losy chłopca splatają się
z losami młodego elfa, Kaela, który zostaje jego przyjacielem.
Szczerze, większość wydarzeń z łatwością można było
przewidzieć. Starcie z wizgalami? Dwie strony dalej będą już pokonane. Na
horyzoncie pojawiła się królewna? Jakieś pięć, żeby pokochali się z wybrańcem.
Wróg ukrył gdzieś magiczny amulet? Spokojnie, nie więcej niż dziesięć stron i
na pewno się znajdzie.
Czytałam ostatnio książkę Feliksa W. Kresa Galeria dla dorosłych, w której wyrażał
dość dobitnie swoją niechęć do wszelkiego rodzaju elfów, krasnoludów i smoków.
Myślałam sobie – gość przesadza, co one mu tak przeszkadzają, jakiś osobisty
uraz ma czy co? No ma, pisze o tym dość otwarcie. A ja zaczęłam rozumieć
dlaczego.
Elfy u Jakuba Strzałkowca nie są w żaden sposób
oryginalne (pan Kres powiedziałby, że odgapione od Tolkiena), mają spiczaste
uszy, strzelają z łuków, znają się na magii, są oczywiście bardzo piękne,
mądre, żyją dłużej niż ludzie itd. W powieści występuje też cała plejada innych
stworzeń, mam wrażenie, że zaczerpniętych z jakichś bestiariuszy gier
komputerowych (co akurat mi nie przeszkadzało), na końcu pojawiają się też
wampiry i wilkołaki. Za dużo tego, jak dla mnie na elfach i krasnoludach
mogłoby się skończyć, te wampiry to już przesada.
Jest jeszcze ktoś, o kim chcę powiedzieć. Goblin,
który przez większość czasu (ta większość to chyba niekonsekwencja autora) mówił
jak Yoda. Na teren Arakhona wkraczamy. Na
wszystko bądźcie gotowi – i tak dalej. Nie wiem, skąd taki pomysł. Żeby Trelo
jakoś się wyróżniał? No to zawsze jakiś sposób, ale niezbyt dobry.
Jakub Strzałkowiec stworzył cały fantastyczny
kontynent, na którym dzieje się akcja jego powieści. I za to można mu
pogratulować, postarał się, by wszystko było dobrze opisane, wymyślił sporo
miejsc, nazw i wydarzeń z historii swojej krainy. Na końcu książki znajduje się
też fajna mapka, która pozwala śledzić wędrówkę wybrańca i jego przyjaciół.
Chciałabym, żeby ta recenzja była bardziej pochlebna, bo to debiut, bo
autor z Polski, bo z mojego rocznika. Ale co poradzę na to, że po setkach
książek z gatunku fantasy, które przeczytałam, ta nie zrobiła na mnie wrażenia?
Może spodoba się komuś (raczej młodszym czytelnikom, jak sądzę), kto dopiero
zaczyna przygodę z tym gatunkiem. To całkiem prawdopodobne, bo jest tu
wszystko, co powinno być w dobrej powieści fantasy – przygody, miłość, przyjaźń
i poświęcenie. Że styl jeszcze nie wyrobiony? Wyrobi się, jeśli autor spędzi na
pisaniu odpowiednią ilość czasu. Kto wie, może któregoś dnia dołączy do grona
najpoczytniejszych polskich pisarzy fantasy, a na swój debiut będzie patrzył z
przymrużeniem oka. W końcu każdy kiedyś musiał zacząć.
Za
książkę dziękuję wydawnictwu Novae Res
